《送东阳马生序》拼音版

sòōɡáɡmǎsēɡxù《送东阳马生序》úòusíjísìxé jāín úcóìsūǐɡān měijǎjèúcásūījā sǒu余幼时即嗜学家贫无从致书以观每假于藏书之家，手ìǐù jìrìǐhái ānàán ànīɡjān sǒǐùkěūsēn fúīài录计以还天大寒砚冰坚，手指可屈伸弗之怠。ùì ǒusòī ùɡǎsāoúuē ǐshìrénōǐsūjǎú úīnéànɡān，走送之不敢稍逾约以是人多以书余余因得遍观únsū jìjāɡàn ìmùsèɡxánīào òuànúshòsī míɡrénǔóu群书。既加冠，益慕圣贤之道，又患无硕师、名人与游，cáɡūǎiǐài cóxāɡīxānáíjīkòèn xānáéóɡàɡūn mérén尝趋百里外，从乡之先达执经叩问。先达德隆望尊，门人ìǐánísìèicháɡsājàɡcísè úìsìǒòuuáníìǐ fǔsēīɡ子填其室未尝稍降辞余立侍左右援疑质理俯身倾ěrǐǐɡ òùqícìō sèùɡōɡ ǐùì ùɡǎcūìánǐfù íí以请；或遇其叱咄愈恭礼愈至不敢出一言以其xīuè éòuǐɡān ɡùúsīú cùòǒusǒén āɡúīcónsīě fù欣悦则又请焉余虽愚卒获有所闻。当余之从师也èèxǐxísēsānjùɡǔōɡ óɡōɡèfēɡ àxěsēsùcǐ úfūjūnè屣行深山巨谷中，穷冬烈风大雪深数尺足肤裂érùīìsěsìījāɡjìnùéɡòɡìɡréncíāɡòɡàn ǐīōɡfù不知至舍四支僵劲不能动媵人持汤沃灌以衾拥覆，jǔérǎié ùìǚ ǔrénrìàisíúxǎnféiīèiīxǎɡóɡshěsēɡjēèi乃和寓逆旅主人再食无鲜肥滋味之享同舍生被ǐxù àiūīɡǎsìīmào āoáiùīán ǒèiāo òuèirócòu è戴朱缨宝饰之帽腰玉之环左佩刀右备容臭烨ránròsérén úé áoìīcùíjān uèúmùànì ǐōɡǒuúèě若神人则缊袍敝衣处其间，略无慕艳意以中有足乐者，ùīkǒuǐīfèɡbùròréně ɡàiúīínějāròcǐ jīnsīmàoǎo èiǒusǒ不知口体之奉不若人也盖余之勤且艰若此今虽耄老未有所céɡ óuxìɡùjūnǐīè ércéɡānǐīcǒɡɡāɡ ìɡōīɡīòu成，犹幸预君子之列而承天子之宠光，缀公卿之后，rìsìòèiɡùènsìǎiìmcēɡísìmíɡkàɡcáiīɡòúúhěū jīnū日侍坐备顾问四海亦谬称其氏名况才之过于余者乎今诸sēɡxéúàixé xàɡānrìǒuǐnsāīɡōɡ fùmǔsìǒuúɡěīí úòɡ生学于太学，县官日有廪稍之供父母岁有裘葛之遗无冻ěiīànǐ òdàsàīxàérsòsīsū úēǒuīáoǐ ǒusīè ósì馁之患矣坐大厦之下而诵诗书无奔走之劳矣有司业博士éiīsīèiǒuènérùɡàoúérùéěěfánsǒíǒuīsūjējíúcǐ为之师未有问而不告而得者也凡所宜有之书皆集于此，úìròúīsǒuù jǎūrénéròjàně íèǒuùjīɡéǒubùcéɡě若余之手录假诸人而后见也其业有不精德有不成者，fēiānìīēi éxīnùròúīāněr qǐārénīɡòāi ōɡánɡmǎsēɡjūn非天质之卑则心不若余之专岂他人之过哉东阳马生君é àiàixéǐèrán úèisècēɡíxán úcájīsīsēɡǐxāɡrénǐ在太学二年流辈甚称其贤余朝京师，生以乡子èú ànǎɡshūǐéiì císèncànɡá ǔīùnàn ánéérsèí谒余，撰长书以为贽辞甚畅达，与之论辨，言和而色夷。ìèisǎsíòɡxīnúxésènáosìkěèishàxéěǐíjāɡɡījàníīně自谓少时用心于学甚劳是可谓善学者矣其将归见其亲也，úɡùàéixéīánǐɡàīèiúm