弟子规全文拼音版

弟子规全文拼音版《弟子规》，原名《训蒙文》，为清代学者李毓秀所著，后经贾存仁修订改编，遂成今日所传之《弟子规》。其书以《论语·学而》篇中“弟子入则孝，出则悌，谨而信，泛爱众，而亲仁，行有余力，则以学文”为纲领，列述弟子在家、出外、待人、接物与学习上所应恪守的规范。全文言辞简约，义理明晰，是传统蒙学教育的重要典籍，对后世影响深远。今为便于初学者，尤其是青少年及对传统文化感兴趣的朋友认读与理解，特将《弟子规》全文配以汉语拼音，希冀能为大家学习中华优秀传统文化略尽绵薄之力。拼音标注说明本文拼音标注以现代汉语普通话读音为标准，采用逐字注音的方式，力求准确。对于古文中部分字词的特殊读音，将依据其在文本中的常用义及传统诵读习惯进行标注，以期贴近原文语境。轻声字不标调。弟子规全文总叙dìzǐguīshèngrénxùn弟子规，圣人训。shǒuxiàotìcìjǐnxìn首孝悌，次谨信。fànàizhòngérqīnrén泛爱众，而亲仁。yǒuyúlìzéxuéwén有余力，则学文。入则孝fùmǔhūyìngwùhuǎn父母呼，应勿缓。fùmǔmìngxíngwùlǎn父母命，行勿懒。fùmǔjiàoxūjìngtīng父母教，须敬听。fùmǔzéxūshùn承父母责，须顺承。dōngzéwēnxiàzéqìng冬则温，夏则凊。chénzéxǐnghūnzédìng晨则省，昏则定。chūbìgàofǎnbìmiàn出必告，反必面。jūyǒuchángyèwúbiàn居有常，业无变。shìsuīxiǎowùshànwéi事虽小，勿擅为。gǒushànwéizǐdàokuī苟擅为，子道亏。wùsuīxiǎowùsīcáng物虽小，勿私藏。gǒusīcángqīnxīnshāng苟私藏，亲心伤。qīnsuǒhàolìwèijù亲所好，力为具。qīnsuǒèjǐnwèiqù亲所恶，谨为去。shēnyǒushāngyíqīnyōu身有伤，贻亲忧。déyǒushāngyíqīnxiū德有伤，贻亲羞。qīnàiwǒxiàohénán亲爱我，孝何难。qīnzēngwǒxiàofāngxián亲憎我，孝方贤。qīnyǒuguòjiànshǐgěng亲有过，谏使更。yíwúsèróuwúshēng怡吾色，柔吾声。jiànbùrùyuèfùjiàn谏不入，悦复谏。háoqìsuítàwúyuàn号泣随，挞无怨。qīnyǒujíyàoxiāncháng亲有疾，药先尝。zhòuyèshìbùlíchuáng昼夜侍，不离床。sāngsānniánchángbēiyè丧三年，常悲咽。jūchùbiànjiǔròujué居处变，酒肉绝。sāngjìnlǐjìjìnchéng丧尽礼，祭尽诚。shìsǐzhěrúshìshēng事死者，如事生。出则悌xiōngdàoyǒudìdàogōng兄道友，弟道恭。xiōngdìmùxiàozàizhōng兄弟睦，孝在中。cáiwùqìyuànhéshēng财物轻，怨何生。yányǔrěnfènzìmǐn言语忍，忿自泯。huòyǐnshíhuòzuòzǒu或饮食，或坐走。zhǎngzhěxiānyòuzhěhòu长者先，幼者后。zhǎnghūrénjídàijiào长呼人，即代叫。rénbùzàijǐjídào人不在，己即到。chēngzūnzhǎngwùhūmíng称尊长，勿呼名。duìzūnzhǎngwùxiàn能对尊长，勿见能。lùyùzhǎngjíqūyī路遇长，疾趋揖。zhǎngwúyántuìgōnglì长无言，退恭立。qíxiàmǎchēbùwèn骑下马，乘下车。guòyóudàibǎibùyú过犹待，百步余。zhǎngzhělìyòuwùzuò长者立，幼勿坐。zhǎngzhězuòmìngnǎizuò长者坐，命乃坐。zūnzhǎngqiánshēngyàodī尊长前，声要低。dībùwénquèfēiyí低不闻，却非宜。jìnbìqūtuìbìchí进必趋，退必迟。wènqíduìshìwùyí问起对，视勿移。shìzhūfùrúshìfù事诸父，如事父。shìzhūxiōngrúshìxiōng事诸兄，如事兄。谨chénqǐzǎoyèmiánchí晨起早，夜眠迟。lǎoyìzhìxīcǐshí老易至，惜此时。chuānyīfúguānbìzhèng穿衣服，冠必正。niǔkòujiéwàyǔlǚ纽扣结，袜与履。jùjǐnzhengwùluandùn俱紧切，勿乱顿。zhìguānfúyǒudìngwèi置冠服，有定位。wùluàndùnzhì污秽勿乱顿，致污秽。yīguìjiébúguìhuá衣贵洁，不贵华。shàngxúnfènxiàchènjiā上循分，下称家。duànfànshíshǒubìjìng对饮食，勿拣择。shíkěshíwúguòzé食适可，勿过则。niánfāngshàowùyǐnjiǔ年方少，勿饮酒。yǐnjiǔzuìzuìwéichǒu饮酒醉，最为丑。bùcōngrónglìduānzhèng步从容，立端正。yīshēnyuánbàigōngjìng揖深圆，拜恭敬。wùjiànyùwùbǒyǐ勿践阈，勿跛倚。勿箕踞，勿摇髀。huǎnjǔqǐwùjīngfèn缓揭帘，勿惊尘。kāiqùménwùyǒushēng开阖门，勿有声。zhuānbìqiēwùyáohuàng执虚器，如执盈。rùxūshìrúyǒurén入虚室，如有人。shìwùmángmángduōcuò事勿忙，忙多错。wùwèinánwùqīnglüè勿畏难，勿轻略。dòunàochǎojuéwùjìn斗闹场，绝勿近。xiépìshìjuéwùwèn邪僻事，绝勿问。jiāngrùménwènshúcún将入门，问孰存。jiāngshàngtángshēngbìyáng将上堂，声必扬。rénwènshuíduìyǐmíng人问谁，对以名。wúyǔwǒbùfēnmíng吾与我，不分明。yòngrénwùxūmíngqiú用人物，须明求。tǎngbùwènjíwéitōu倘不问，即为偷。jièrénwùjíhuánzhī借人物，及时还。tǎngyíwùjiùdàoqiàn倘一物，久不还。hòuyǒujíjièbùnán后有急，借不难。信fánchūyánxìnwéixiān凡出言，信为先。zhàyǔwàngxīkěyān诈与妄，奚可焉。huàshuōduōbùrúshǎo话说多，不如少。wéiqíshìwùnìngqiǎo惟其是，勿佞巧。jiānbìxìnshùbìshuài奸巧语，秽污词。shìjǐngqìqièjièzhī市井气，切戒之。jiànrénshànjísīqí见人善，即思齐。zòngqùyuǎnyǐjiànjī纵去远，以渐跻。jiànrénèjínèixǐng见人恶，即内省。yǒuzégǎiwújiājǐng有则改，无加警。wéidéxuéwéicáiyì唯德学，唯才艺。bùrúréndāngzìlì不如人，当自砺。ruòyīfùruòyǐnshí若衣服，若饮食。bùrúrénwùshēngqī不如人，勿生戚。wénguònùwényùlè闻过怒，闻誉乐。sǔnyǒuláiyìyǒuquè损友来，益友却。wényùkǒngwénguòxīn闻誉恐，闻过欣。zhíliàngshījiànxiāngqīn直谅士，渐相亲。wúxīnfēimíngwéicuò无心非，名为错。yǒuxīnfēimíngwéiè有心非，名为恶。guònénggǎiguīyúwú过能改，归于无。tǎngyǎnshìzēngyìgū倘掩饰，增一辜。泛爱众fánshìrénjiēxūài凡是人，皆须爱。tiāntóngfùdìtóngzài天同覆，地同载。xìnggāozhěmíngzìgāo行高者，名自高。rénsuǒzhòngfēimàogāo人所重，非貌高。cáidàzhěwàngzìdà才大者，望自大。rénsuǒfúfēiyándà人所服，非言大。jǐyǒu能，wùzìsī己有能，勿自私。rénsuǒnéngwùqīngzǐ人所能，勿轻訾。wùchǎnfùwùjiàopín勿谄富，勿骄贫。勿厌故，勿喜新。rénbùxiánwùshìjiǎo人不闲，勿事搅。rénbùānwùhuàrǎo人不安，勿话扰。rényǒuduǎnqièmòjiē人有短，切莫揭。rényǒusīqièmòshuō人有私，切莫说。dàorénshànjíshìshàn道人善，即是善。rénzhīzhīyùsīmiǎn人之知，愈思勉。yangrénèjìshìè扬人恶，即是恶。疾之甚，祸且作。shànxiāngquàndéjiējiàn善相劝，德皆建。guòbùguīdàoliǎngkuī过不规，道两亏。fánqǔyǔguìfēnxiǎo凡取与，贵分晓。yǔyíduōqǔyíshǎo与宜多，取宜少。jiāngjiārénxi